Óróinn inni í mér er eins og öldur í vöðvunum, eins og hálfur draumur. Hugurinn er farfugl sem flýgur aftur á gömlu varpstöðvarnar hvert einasta vor og endar alltaf með olíubrákaðar fjaðrir og blóðug sundfit.

Hugurinn er sjófugl með magann fullan af plasti. Hvað þykist ég vera að gera? Byggja hreiður, lokka greyið á nýja staði, plata hann til að venja komur sínar þangað sem einhverja næringu er að fá.

Á hlýrri stað, hvers vegna ekki? Í regnskóginum erum við nakin og svitablaut og heit inn að beini. Litirnir eru heitir og djúpir og veggirnir lifandi. Það er hann sem við þráum í gegnum þurrt veggfóðrið í mínímalískum íbúðum. Við höfum tekið upp á því að prenta rifblöðkur á hvaðeina. Dýfum hönd í blómapotta til að finna hvernig moldin gerist heit af örverum.

Sjálf erum við appelsínugul blóm utan um brennsluofna. Spendýrin í regnskóginum eru sífellt á ferli í leit að einhverju til að tortíma, æti. Stór pýþonslanga lætur sér duga eina máltíð á ári. Sólin klekur út eggjunum fyrir hana og þegar jörðin verður orðin ein eyðimörk pólanna á milli verður það hún sem erfir landið. Rétt eins og fyrri daginn.