Regnið steypist yfir borgina og fáir eru á ferli. Það hefur ekki sést gestur á prentsafninu vikum saman. Björn og Írena drekka kaffi, endurraða í safnbúðinni og dytta að vélunum. Nágrannakötturinn kemur inn úr rigningunni, það er hápunktur dagsins. Þau spjalla og drekka kaffi, hundsa draugaganginn í prentvélunum og bæla niður langanir og eftirsjá, einsemd og ótta. Þessi heimsfaraldur er allt öðruvísi en sá síðasti. Írena hugsar um eiginkonuna sem sjúkdómurinn hrifsaði, Björn hefur á tilfinningunni að þetta hafi allt gerst áður. Nú kemur nágrannakötturinn inn úr rigningunni. Einhvers staðar þarna úti er óvæntur gestur á leiðinni, einmitt í dag, þegar borgin stendur á heljarþröm.

Lausaletur er magnþrungin skáldsaga um vinnuhjónaband, heimsendi og prentsögu.

Kápuna gerði Sofie Winding, verkið er eftir Dadu Shin. Ritstjóri var Guðrún Lára Pétursdóttir. Einnig voru ómissandi Typa prentsafnið í Tartu, bókin The Gutenberg Parenthesis eftir Jeff Jarvis, Eiríkur Kristjánsson og Kári Tulinius sem lásu yfir á ólíkum stigum, allt fólkið mitt; Dúnja og Svikaskáld og fjölmargir í viðbót. Una og Arnaldur, Skaði og Kaktus, þorpið og heimurinn.