Uncategorized

Tímamót?

Ég hvet alla sem vilja fylgjast með helstu straumum í íslenskum samtímabókmenntum að láta þetta smásagnasafn Þórdísar Helgadóttur ekki framhjá sér fara. Mér koma satt að segja í hug þau tímamót sem urðu með sögum Svövu Jakobsdóttur, þegar furðum var ofið saman við raunsæi og íslensk smásagnagerð tók þroskastökk.

Á baksíðu bókarinnar er fullyrt að Þórdís sé einn efnilegasti höfundur landsins. Gagnvart slíkri fullyrðingu um nýjan höfund gæti lesandi fyllst tortryggni en ekki þarf að lesa lengi til að sannfærast um að fullyrðingin stendur vel undir sér. Þórdís hefur greinilega mjög gott vald á tungumálinu, sögur hennar eru frumlegar; alls konar í laginu og misjafnar að lengd, en aðall þeirra er firnasterkt andrúmsloft sem henni tekst að skapa í flestum sagnanna.

Soffía Auður Birgisdóttir á skald.is

Ilya Kaminsky

RÓSA FRÆNKA

Í hermannabúningi, í tréskóm dansaði hún
í byrjun dags og lok dags, Rósa frænka mín.
Eiginmaðurinn bjargaði ófrískri konu

úr brennandi húsi – hann heyrði hlátur,
hver dagur var með sitt litla stórskotalið – í þessum eldsvoða
brenndist hann á kynfærunum. Rósa frænka mín

tók að sér börn annars fólks – hún smellti í góm þegar þau grétu
og ágústmánuður dró tjöldin fyrir kvöld eftir kvöld.
Ég sá hana með krít á milli fingranna,

hún skrifaði glósur á auða töflu,
höndin hreyfðist og taflan var áfram auð.
Við bjuggum í borg við hafið en það var

önnur borg á hafsbotni og enginn nema heimakrakkarnir trúðu á tilvist hennar.
Hún trúið þeim. Hún hengdi mynd af eiginmanninum

á vegg í íbúðinni sinni. Hvern mánuð
á nýjan vegg. Ég sé hana enn fyrir mér með þessa mynd, hamar
í vinstri hendi, nagla uppi í sér.

Úr munninum berst lykt af villtum hvítlauk –
hún nálgast mig í náttfötunum
rífst við mig og sjálfa sig.

Kvöldin eru sönnunargögn mín, þetta kvöld
hún sökkvir höndunum í það upp að olnbogum,
kvöldið er sofandi inni í öxl hennar – öxlin

ávöl af svefni.

Þýð. Sigurður Pálsson

Vot egg

Óróinn inni í mér er eins og öldur í vöðvunum, eins og hálfur draumur. Hugurinn er farfugl sem flýgur aftur á gömlu varpstöðvarnar hvert einasta vor og endar alltaf með olíubrákaðar fjaðrir og blóðug sundfit.

Hugurinn er sjófugl með magann fullan af plasti. Hvað þykist ég vera að gera? Byggja hreiður, lokka greyið á nýja staði, plata hann til að venja komur sínar þangað sem einhverja næringu er að fá.

Á hlýrri stað, hvers vegna ekki? Í regnskóginum erum við nakin og svitablaut og heit inn að beini. Litirnir eru heitir og djúpir og veggirnir lifandi. Það er hann sem við þráum í gegnum þurrt veggfóðrið í mínímalískum íbúðum. Við höfum tekið upp á því að prenta rifblöðkur á hvaðeina. Dýfum hönd í blómapotta til að finna hvernig moldin gerist heit af örverum.

Sjálf erum við appelsínugul blóm utan um brennsluofna. Spendýrin í regnskóginum eru sífellt á ferli í leit að einhverju til að tortíma, æti. Stór pýþonslanga lætur sér duga eina máltíð á ári. Sólin klekur út eggjunum fyrir hana og þegar jörðin verður orðin ein eyðimörk pólanna á milli verður það hún sem erfir landið. Rétt eins og fyrri daginn.

Growing Season – Anne Thériault

Anne Thériault á það til að skrifa betur um þunglyndi en nokkur annar.

Hér er Growing Season:

“My second impulse was to throw the plants out and start again, the way I desperately wished I could start again on myself. I decided that I would dump them in the garbage when no one was looking, and plant another window sill nursery, except this time I would do everything perfectly. What, exactly, I meant by “perfectly” was incredibly vague, and the only item on the to-do list of how to be perfect was “accept zero mistakes”.”

gutsmagazine.ca/growing-season/

Mold allra meginlandanna

Mamma mun sjá eftir öllu saman
við skulum éta mold allra meginlandanna
og þá sér hún eftir öllu saman þegar
við springum

Að klæða okkur í notað:
misvel farin andlit, kjagaða skó
og ódýrustu
stökkustu
beinin

Pabbi gefur okkur nýtt þegar hann kemur
segir þú
bróðir

Troðfullur af salti því þú getur ekki grátið
söngröddin þín vaggandi í Golfstraumnum
fingrafarið þitt á tunglinu en hafsbotninn
ósnertanlegur eins og gyðja

eða hóra

Mamma þín saknar þín

Ljóð í lok vikunnar: Síðan tók það skeið enda

Síðan tók það skeið enda

 

Véfréttin er miðaldra kona með sigin brjóst
undir blússunni, eins og alltaf

Hún ýtir sófanum frá veggnum
og smalar okkur inn, systur á eftir systur

Í keðju, handfljót vindur hún okkur
eins og naflastreng af hálsi

Inni í göngunum seytlar svartolía
Uppi brenna borpallarnir ásamt þeim

sem hlekkjuðu sig þar. Allar eru hér,
þekkjast á flúruðum kvið og sviðnum iljum

Þegar ljós kemur í opið látum við ropa
setjum kálblöð á brjóst hver annarrar

Vel heppnuð aðgerð, kortlögð í leyni
í lúsapóstum og saumaklúbbum

Heilu hillurnar í bókasöfnum heimsins
merktar fæðingarundirbúningur